مصاحبه مهندس عباس عبدی با سه تن از فعالان صنفی معلمان

عباس عبدی: ضعیف شدن بنیه اقتصادی مختص معلمان نبود بلكه تمام كارمندان شاهد چنین وضعیتی بودند شاید فقط شدت آن در معلمان بیشتر بود. اما مدیران سطح بالا در كشور اغلب از معلمان بودند. از این‌رو چگونه بود كه این بی‌تفاوتی به آموزش و پرورش بیشتر بود؟
نورالله اكبری: ریشه مشكلات و عدم توجه به نگاه مسوولان به پس از انقلاب برمی‌گردد. زمانی برخی مطرح كردند كه تنها راه ما توسعه علمی است. اما متاسفانه اگر به دقت نگاه كنیم می‌بینیم كه در طول 30 سال پس از انقلاب غیر از برنامه چهارم توسعه و چشم‌انداز 20‌ساله كه دانایی محور اعلام شده است، چندان به توسعه علمی توجه نشده است. برخورد با دانشجویان و استادان دانشگاه نیز نشان می‌دهد كه هرگز برنامه كشور، توسعه علمی نبوده است.
در پروسه توسعه علمی باید برای حاملان آن اندك امنیت شغلی ایجاد كرد. البته در ابتدا بخشی از این مشكلات ناشی از جنگ بود. اما نگاه دولت پس از جنگ نیز توسعه علم محور نبود. دولت خاتمی هم توسعه سیاسی را محور برنامه‌هایش قرار داده بود. حتی این توسعه نیز چندان بر بنیان علمی استوار نبود. در این راستا معلمان نیاز به یك توافق حداكثری برای آغاز حركت خود داشتند. این توافق در ابتدا می‌توانست در رابطه با مشكلات و نارسایی‌های اقتصادی حاصل شود. اما معلمان در این نیاز اولیه متوقف نخواهند شد. به‌طوری كه اكنون به مسائل دیگری نیز توجه می‌شود. به عنوان مثال فربهی سازمان و عدم چالاكی آن و تمركز بر امور سطح پایین هم وجود دارد. اكنون معلمان با این مسئله دست به گریبان هستند. این مسئله را در دولت فعلی هم شاهد هستیم كه به عنوان مثال بسیاری از مدیران سازمان سابقه‌های غیرآموزشی دارند. از سوی دیگر می‌توان این مشكلات را در مباحث علوم انسانی و مفاد درسی هم مشاهده كرد. چون معلمان هیچ نقشی در محتوای كتاب‌ها ندارند از این‌رو برای آنان مسئله‌ای ناخوشایند تلقی می‌شود و می‌تواند به عنوان یكی از مطالبات آنها مطرح شود.
این مسئله ریشه در یك نگاه تاریخی هم دارد. بسیاری از مخالفان رشدیه هم امروز وجود دارند اما مدرن‌تر شده‌اند. آنها دیگر با چماق، تخته و نیمكت را نمی‌شكنند بلكه به نحو دیگری عمل می‌كنند. همچنین بحث ایدئولوژیك در آموزش و پرورش هم از جمله مشكلات عمده است.

محمد داوری آزاد شد

یک خبر فوری در مور د آقای داوری

روز نوشت های مدرسه2

      در این هنگام دبیر ادبیات گفت : داستان شما مرا به یاد حکایتی از عبید زاکانی انداخت. و ادامه داد روزی عبید به همراه پسرش از راهی می گذشتند و دیدند مردم جنازه ای را تشییع می کنند پسر از پدر پرسید : اورا به کجا می برند؟

عبید گفت : به جایی که خوردنی ، نوشیدنی ، پوشیدنی و.... نیست.

پسر گفت : برویم که به سوی خانه ی ما می برند.

سرودی برای دکتر خانعلی

تا که یادت بود زنده در میان ما                                  می کند طی رهت هر جوان یا که پیر

خانعلی نام تو زنده باد تا ابد                                     راه تو بی گمان راه ما می شود

گر به دریا روی ای تو رود بیکران                                  اینک این جان ما قطره ای بود بگیر

آخرین درست آن بذل جان خود بشد                           درسی از زندگی ای شهامتت چو شیر

خانعلی نام تو زنده باد تا ابد                                      برتر از این پیامی مگر می شود

اینک ای قهرمان باعث فخرمان                                   خیز و یاران ببین زنده جاودان

رفتی اما روح تو شادمان                                          عزت و همتت مانده در یادمان

سراینده: ایرج جوادی ( عضو هیات مدیره کانون صنفی معلمان ایران)