« ضرورت حضور اصناف مختلف به ویژه صنف معلمان در انتخابات »

1- تجربه مشروطه: نگاهی اجمالی به نحوه­ی شکل­گیری نهضت مشروطه بیان­گر حضور جدی معلمان مدارس نوین (رشدیه) و نقش­آفرینی آنان در نهضت مشروطه بود. پس از پیروزی نهضت مشروطه و تشکیل مجلس اول آن حضور نمایندگان واقعی اصناف مختلف در مجلس منشا اثرات و فواید زیادی از قبیل تدوین قانون اساسی مشروطه بانک ملی و ... گردید.

    بی­شک با رشد فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی مردم ایران و اصناف مختلف و انتخاب نمایندگان آنان برای مجلس شورای اسلامی منافع اصناف مختلف در جامعه و منافع ملی بهتر از گذشته تأمین می­شود.

2- تجربه جوامع توسعه­یافته: سندیکاها، اتحادیه­ها و NGOهای مختلف در جوامع توسعه­یافته از اثرگذارترین نیروهای موثر اجتماعی بر روند سیاسی آن جوامع می­باشند به علاوه بررسی پیشینه برخی احزاب سیاسی بزرگ اروپایی مثل حزب سبز آلمان و حزب کارگر انگلیس نشان می­دهد که ریشه­ی
شکل­گیری این احزابNGOهای غیر سیاسی مثل مدافعان محیط زیست یا سندیکاهای کارگری بوده­اند. برخی از این سندیکاها و NGOها هم­چنان با حفظ هویت خویش در انتخابات به ایفای نقش مؤثر می­پردازند. استفاده از تجربه جوامع توسعه­یافته و بومی­کردن تجارب آنان می­تواند گامی مؤثر در تجربه رفتار جمعی، تشکیلاتی و حرفه­ای در ایران باشد.

3- دفاع سازمان­یافته از حقوق صنفی معلمان: فعالان صنفی معلمان با همراهی همکاران خود در طول
سال­های گذشته به شکل­های مختلف از حقوق خود دفاع نموده­اند و در دفاع از حقوق صنفی خود از ابزارهای قانونی و رفتارهای مدنی بهره گرفته­اند. بدون تردید یکی از مؤثرترین و معتبرترین نهادهای مدنی در ایران نهادهای صنفی معلمان به شمار می­آیند. راز اثرگذاری این نهادها شناخت دقیق آنان از خواسته­های همکاران خود، بیان شجاعانه­ی آن و استفاده از همه­ی راه­ها و ابزارهای متناسب با شرایط زمان و مکان است.

    حضور مستقل و سازمان­یافته در انتخابات و استفاده از فضای آن برای بیان مسایل آموزش و پرورش حکایت از شناخت صحیح ابزارها و موقعیت­ها و استفاده از همه­ی ظرفیت­های قانونی و مدنی توسط فعالان
صنفی - مدنی معلمان جهت تحقق خواسته­های معلمان است.

    چنانچه فعالان صنفی - مدنی معلمان امکان حضور در انتخابات را می­داشتند و از حضور آنان به دلایل واهی جلوگیری نمی­شد و با همت همکاران خود به مجلس شورای اسلامی راه می­یافتند، می­توانستند از امکانات مجلس به نفع آموزش و پرورش و دفاع از حقوق صنفی همکاران خود استفاده نمایند.

    قطعاً هرگونه ناظر منصفی تأئید می­نماید که فعالان صنفی - مدنی معلمان با مسایل و معضلات آموزش و پرورش آشنایی کافی داشته و در دفاع از حقوق همکاران خود تلاش فراوان نموده و هزینه­های زیادی پرداخته­اند که احکام حبس تعزیری، تعلیقی، تبعید، کسر حقوق، انفصال از خدمت و ... نمونه­هایی از آن است. که امیدواریم با درایت مسئولان کشور این احکام لغو گردد تا گامی به سوی اتحاد ملی و حاکمیت ملی برداشته شود.

4- عدم پی­گیری حقوق صنفی معلمان توسط احزاب سیاسی: در طول سالهای گذشته همواره مدیریت­های کلان کشور (دولت و مجلس) به ویژه آموزش و پرورش در اختیار دو جناح عمده­ی کشور بوده است. متاسفانه در طول همه این سالها آنچه که از آن به عمد یا سهو غفلت شد، توسعه علمی (توسعه کمی و کیفی آموزش و پرورش و آموزش عالی) و مسایل معیشتی معلمان بوده است. فعالان صنفی - مدنی معلمان در طول سالهای گذشته (از 81 تا کنون) شاهد برخوردهای قهرآمیز با خود و سایر همکاران بوده­اند و جز عده­ی کمی از دولتمردان و نمایندگان مجلس از حقوق آنان دفاع نکرده­اند. سایرین یا سکوت نموده­اند یا همراهی. به همین دلیل و دلایل دیگر همکاران فرهنگی از احزاب موجود رضایت کامل ندارند. نظرسنجی انجام شده از سوی فعالان صنفی - مدنی معلمان مویّد همین مطلب است.

5- اصلاح از جزء به کل: برخی معتقدند برای اصلاح جامعه نیاز به تغییرات بنیادین و کلان است. مثلاً این گروه معتقدند برای دموکراتیک شدن ساختار جامعه باید در سطح مدیریت کلان، قوانین اساسی و مدنی تغییرات بنیادین ایجاد شود (اهداف انقلابی روش اصلاحی) عملی کردن این نگرش در جامعه­ای که سابقه­ی ذهنی و ساختاری استبدادی داشته هزینه­های زیادی به همراه داشته است که در سالهای گذشته شاهد آن بوده­ایم. عده­ای دیگر بر این باورند که برای اصلاح جامعه ضرورتاً تغییرات کلان و اساسی نیاز نیست بلکه با توجه به شرایط و امکانات نیازمند تغییرات جزئی­تر با هزینه کمتر می­باشیم. مثلاً برای دموکراتیک شدن ساختار جامعه می­توان به تربیت نهان های دموکراتیک همت گمارد و از نهادهای کوچک مثل خانواده و مدرسه شروع کرد.

    بنابر این اگر اصناف مختلف و نیروهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی سعی نمایند با تلاش بیشتر و ایفای نقش مؤثر خود به اصلاح خویش، صنف یا حوزه­ی تحت نفوذ خویش بپردازند آنگاه آرمان صدساله ملت ایران (آزادی ، برابری) بهتر و سریع­تر تحقق خواهد یافت.

    حضور فعالان صنفی - مدنی معلمان در انتخابات و تمرکز آنان بر احقاق حقوق صنفی خود در این راستا
می­گنجد.      

نکته آخر: یکی از نکاتی که طی سالهای گذشته همواره ذهن نگارنده را به خود مشغول داشته است این است که مرز عمل سیاسی و صنفی کجاست؟ ابزار صنفی یا سیاسی کدام است؟ اهمیت پاسخگوئی به این سئوالات یا سئوالاتی از این دست در جامعه­ی به شدت سیاست زده­ی ایران دو چندان می­شود. یک نهاد صنفی باید از همه­ی ابزارهای قانونی، فضاها و امکانات جامعه برای احقاق حقوق صنف خود بهره برد. این ابزارها گاهی گفت و گو، نامه، بیانیه، تجمع قانونی و مسالمت­آمیز است و وقتی دیگر استفاده از فضای انتخاباتی برای بیان خواسته­های صنفی، مسایل و مشکلات آموزش و پرورش.

    حضور مستقل در انتخابات بدون استفاده از امکانات دولت، قدرت و ائتلاف با احزاب سیاسی برای تحقق اهداف فوق قطعاً یک رفتار سیاسی صرف نیست. بلکه استفاده از یک ابزار سیاسی برای تحقق حقوق صنفی است. بی­شک تداوم حرکت در مسیر صنفی مثل همه­ی حرکت­های دیگر نیازمند نقد ناقدین و نظارت همکاران محترم می­باشد.